Het is de dag voordat Sinterklaas met al zijn Pieten naar Nederland vertrekt. De Weerpiet waarschuwt voor een grote storm, maar niemand wil naar hem luisteren. Er is tenslotte geen wolkje aan de lucht. Maar de Weerpiet weet het zeker. Hoe kan hij de Pakjesboot redden?
Het verhaal
Met een diepe frons op zijn gezicht keek de Weerpiet naar de strakblauwe lucht. Er was geen wolkje te bekennen. De zon scheen en vogeltjes vlogen vrolijk kwetterend in het rond. Het leek een perfecte dag. Maar de Weerpiet wist wel beter.
Het was de dag voordat Sinterklaas en de Pieten met alle cadeautjes naar Nederland vertrokken. De Pakjesboot was volgeladen en opgepoetst. De cadeautjes waren ingepakt, de gedichten geschreven en de zakken gevuld met strooigoed. Iedereen was in opperbeste stemming.
Iedereen lachte de Weerpiet dan ook uit toen hij zei dat er een grote storm aankwam.
‘Wat een onzin’, zei elke Piet die hij probeerde te waarschuwen. ‘Kijk eens naar de lucht. Geen wolk te zien.’
Maar de Weerpiet had al drie keer zijn metertjes gecontroleerd. Hij had zelfs de verrekijker die hij al jaren niet meer had gebruikt tevoorschijn gehaald. Daarmee stond hij nu naar de horizon te turen. Er kwam een grote storm aan, dat wist hij zeker. Als niemand naar hem wilde luisteren, dan moest hij maar rechtstreeks naar Sinterklaas. Die zou hem vast wel serieus nemen.
Maar toen de Weerpiet aankwam bij de werkkamer van Sinterklaas, versperde de Hoofdpiet hem de weg.
‘Waar denken wij naartoe te gaan, Weerpiet?’
‘Naar Sinterklaas’, zei de Weerpiet. ‘Ik moet hem spreken, want er komt een grote storm aan. De Pakjesboot zal–’
‘Sinterklaas heeft het veel te druk voor dit soort onzin’, onderbrak de Hoofdpiet hem.
‘Maar de Pakjesboot–’ protesteerde de Weerpiet.
‘Die kan wel tegen een beetje regen en wind. Dat zou jij toch moeten weten, Weerpiet. En trouwens, heb je al eens uit het raam gekeken? Het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten, niks aan de hand.’
‘Maar als ik heel even met Sinterklaas–’ probeerde de Weerpiet het nog een laatste keer.
‘Genoeg, Weerpiet’, zei de Hoofdpiet streng. ‘We gaan Sinterklaas niet storen over zoiets onbenulligs als het weer. Hij heeft nog genoeg te doen voordat we morgen naar Nederland gaan.’ Hij stak zijn borst vooruit en glimlachte trots. ‘Alles loopt op rolletjes. Precies zoals ik het gepland heb.’
De Weerpiet wist dat protesteren geen zin had. De Pakjesboot zou morgen gewoon de zee op gaan. Hij moest een ander plan verzinnen om de boot en de cadeautjes te redden.
Toen kreeg hij een idee. Hij ging meteen ijverig aan de slag. Terwijl de andere Pieten sliepen, was de Weerpiet urenlang bezig in het ruim van de Pakjesboot. Daarna sjouwde hij de ene doos met spullen na de ander naar de Pakjesboot. De Pieten die nog wakker waren en hem zagen lopen, verklaarden hem voor gek. Wat was hij aan het doen en waarom ging hij niet gewoon slapen? Al het werk was toch allang klaar?
Maar de Weerpiet lette niet op hen. Pas toen het al bijna licht werd, viel hij eindelijk uitgeput maar tevreden in zijn bed.
—————————————
Het was nu echt zover. Tijd om naar Nederland te gaan! Hier had iedereen het hele jaar naar uitgekeken. De Pieten huppelden naar de boot, zongen Sinterklaasliedjes en deden nog wat extra pepernoten in hun strooizakken.
Het was weer een zonnige dag en niemand dacht aan regen en wind en storm. Waarom zouden ze, als het zulk perfect vaarweer was?
‘Zie je nou, Weerpiet?’ zei de Hoofdpiet opgewekt. ‘Geen zuchtje wind, niks aan de hand.’
De Weerpiet zei niks terug, maar hij wist wel beter. Die storm zou echt wel komen.
Alle Pieten verzamelden zich op de kade en ook Sinterklaas stond klaar om aan boord te gaan. Een voor een liepen ze de loopplank op, tot ze allemaal aan boord van de Pakjesboot waren.
De Pieten gooiden de trossen los en daar gingen ze. Op naar Nederland.
—————————————
De eerste paar uur was er niks aan de hand, net als de Hoofdpiet had voorspeld. Die stond dan ook trots als een pauw op de boeg van het schip van het zonnetje te genieten.
Tot het begon te waaien.
Eerst was het een klein briesje dat de veer op zijn muts deed wapperen. Maar de wind werd sterker en hij moest al snel zijn hand op zijn hoofd houden om te voorkomen dat zijn muts af zou waaien.
‘Ach, het is maar een zuchtje wind’, mompelde hij tegen zichzelf.
Maar hij werd toch wel een beetje zenuwachtig toen de lucht donkerder werd, de golven steeds hoger kwamen en de Pakjesboot begon te schommelen.
‘Hoofdpiet?’ Sinterklaas klom het dek op. Hij hield zich stevig vast aan zijn staf, zodat de wind hem niet omver zou blazen.
‘Ja, Sinterklaas?’
‘Stuurpiet zegt dat we recht op een grote storm af varen.’
‘Een– Een storm, Sinterklaas?’
‘Hij leek nogal bezorgd. Wist de Weerpiet daar niks van?’
De Hoofdpiet plukte nerveus aan de knopen van zijn jasje. ‘Jawel, Sinterklaas. Ik eh– Ik geloof dat hij ons gister probeerde te waarschuwen. Maar het was hartstikke mooi weer, ziet u. Wie had kunnen denken– Ik dacht dat het niet–’ hakkelde hij.
‘Ik snap het al’, zuchtte Sinterklaas. ‘Je dacht dat je het beter wist dan de Weerpiet, is het niet?’
‘Ja, Sinterklaas’, zei de Hoofdpiet een beetje beschaamd.
Intussen werd de wind steeds sterker en begon het flink te regenen. De Pakjesboot schommelde van links naar rechts en deinde flink op en neer. Een grote golf zeewater spoelde over het dek. Sinterklaas en de Hoofdpiet waren meteen doorweekt tot aan hun knieën. Een harde windvlaag trok de mijter van Sinterklaas van z’n hoofd, ook al hield hij hem nog zo goed vast. De mijter vloog een stukje door de lucht en verdween toen in de woeste golven van de zee.
‘Uw mijter!’ riep de Hoofdpiet en sloeg zijn hand voor zijn mond.
‘Daar is nu niks aan te doen’, riep Sinterklaas terug. Hij moest hard schreeuwen om boven het lawaai van de storm uit te komen. ‘Laten we naar binnen gaan. Ik wil bij de cadeautjes gaan kijken. Ze zullen wel allemaal door elkaar liggen. Hopelijk is er niks kapot gevallen.’
Sinterklaas en de Hoofdpiet haastten zich naar het pakjesruim. Onderweg kwamen ze allemaal bezorgde Pieten tegen. Sommigen van hen waren zo zeeziek dat ze bijna groen zagen. Anderen renden in paniek door het schip. Sinterklaas probeerde iedereen gerust te stellen, maar de wind loeide om het schip en de regen kletterde zo hard tegen de ramen dat ze elkaar amper konden verstaan.
Toen Sinterklaas en de Hoofdpiet eindelijk in het pakjesruim aankwamen,, zagen ze tot hun verbazing dat alles nog perfect op z’n plek stond. De cadeautjes, en zelfs alle zakken met strooigoed, waren netjes vastgezet met touwen. Er was geen enkele kans dat de storm ze ook maar een centimeter zou kunnen verschuiven.
De Hoofdpiet kon zijn ogen niet geloven. ‘Wie heeft dat gedaan?’
‘Geen idee’, zei Sinterklaas. Hij glimlachte. ‘Maar we mogen diegene wel heel dankbaar zijn. De cadeautjes voor de kinderen zijn nog nooit zo veilig geweest.’
Sinterklaas en de Hoofdpiet klommen de trap weer op. De Pakjesboot schommelde en deinde zo hard dat ze zich goed moesten vasthouden. Ze gingen op zoek naar de andere Pieten, maar de gangen en de kamers waren leeg. Waar was iedereen?
‘Deze kant op, Hoofdpiet. Ik denk dat ik wel weet waar we moeten zoeken’, zei Sinterklaas. Hij leidde de Hoofdpiet naar de keuken. Ze konden de stemmen van de Pieten al door de deur heen horen.
Tot Hoofdpiets grote verbazing hoorde hij geen bange stemmen, maar gelach! Hij deed de deur open. Daar zaten alle Pieten inderdaad allemaal bij elkaar. Ze lachten en zongen zelfs een Sinterklaasliedje.
Intussen was de Weerpiet druk heen en weer aan het lopen met bekertjes.
‘Weerpiet?’ zei de Hoofdpiet. ‘Wat gebeurt hier allemaal?’
De Weerpiet glimlachte. ‘Ah, Hoofdpiet. Sinterklaas. Willen jullie ook een bekertje warme chocolademelk?’
Sinterklaas nam een bekertje aan, maar de Hoofdpiet schudde zijn hoofd. ‘Ik wist niet dat we zoveel chocolademelk aan boord hadden?’
‘Dat hadden we ook niet’, zei de Weerpiet. ‘Maar er kwam een storm aan, dus ik heb een paar grote dozen uit Spanje meegenomen. Het helpt goed tegen zeeziekte. Wist je dat?’
De Hoofdpiet wist niet wat hij moest zeggen. Nu hij om zich heen keek, zag hij inderdaad dat de Pieten die eerder zeeziek waren er al een stuk beter uitzagen.
Sinterklaas veegde chocolademelk uit zijn snor en legde zijn hand op de schouder van de Weerpiet. ‘Goed gedaan, Weerpiet. Met dit weer kan je nooit genoeg chocolademelk hebben. En ik denk stiekem dat jij ook degene bent die alle cadeautjes in het pakjesruim heeft vastgezet. Klopt dat?’
De Weerpiet knikte verlegen.
‘Geweldig gedaan, Weerpiet.’
Precies op het moment dat Sinterklaas zichzelf nog een bekertje warme chocolademelk inschonk, gooide iemand de deur naar de keuken open.
Een doorweekte Piet stond in de deuropening. De regen droop in straaltjes uit zijn kleding en hij zag eruit alsof hij op het punt stond in huilen uit te barsten.
Het werd doodstil in de keuken.
‘Stuurpiet?’ vroeg de Hoofdpiet. ‘Wat is er aan de hand? De Pakjesboot gaat toch niet omslaan?’
Alle Pieten raakten meteen in paniek en sommigen lieten hun bekertje chocolademelk op de grond vallen.
‘Nee, nee!’ riep de Stuurpiet. ‘De storm wordt al iets minder. De Pakjesboot is veilig.’
‘Wat is er dan, Stuurpiet?’ vroeg Sinterklaas kalm.
‘Ik weet niet–’ Hij moest even slikken. ‘Ik weet niet waar we zijn.’
De Hoofdpiet fronste. ‘Maar jij bent de Stuurpiet’, zei hij. ‘Hoe bedoel je “Ik weet niet waar we zijn?”’
‘Het is de storm’, zei de Stuurpiet droevig. ‘We zijn erg ver van onze koers afgedreven. En al mijn metertjes doen het niet meer.’
De Weerpiet duwde een bekertje warme chocolademelk in zijn handen. ‘Geen zorgen, Stuurpiet. Daar weet ik wel wat op.’
‘O ja?’ zei de Stuurpiet verbaasd. ‘Wat dan?’
‘Kom maar mee.’ Hij draaide zich om. ‘En u ook, Sinterklaas. Ik heb nog wat voor u.’
De Stuurpiet en Sinterklaas volgden hem de keuken uit. Ook de Hoofdpiet ging achter hen aan. Hij was veel te nieuwsgierig wat de Weerpiet allemaal ging doen.
Uit een van de voorraadkasten haalde de Weerpiet een mijter tevoorschijn. Hij gaf hem aan Sinterklaas.
‘Mijn reservemijter!’ zei Sinterklaas verrukt. ‘Ik dacht dat ik die in Spanje had laten liggen.’
‘Ik heb hem voor u meegenomen’, zei de Weerpiet. ‘Voor het geval uw mijter af zou waaien in de storm.’
‘Geweldig’, zei Sinterklaas. ‘Heel erg bedankt, Weerpiet!’
De Weerpiet knikte weer verlegen. Hij wenkte de Stuurpiet. ‘Kom, laten we naar de stuurhut gaan.’
De Stuurpiet volgde hem en de Hoofdpiet ging weer achter ze aan.
Toen ze de deur open deden naar het dek voelden ze meteen een harde windvlaag in hun gezicht.
Gelukkig stormde het niet zo hard meer als eerst en ook de regen was een stuk minder geworden.
Met z’n drieën gingen ze de stuurhut in. De Stuurpiet tikte tegen de venstertjes van zijn metertjes. Sommigen draaiden alleen maar heel snel rondjes en anderen deden niks meer.
‘Zie je?’ zei de stuurpiet. ‘Ze zijn helemaal in de war.’
De Weerpiet zei niks terug, want hij zat met zijn hoofd in een kastje die helemaal achterin de stuurhut stond. Hij rommelde er even in en haalde toen iets tevoorschijn.
‘Wat is dat?’ vroeg de Hoofdpiet nieuwsgierig.
‘Een kompas!’ riep de Stuurpiet opgelucht. ‘Precies wat we nodig hebben.’
‘Ik heb hem voor de zekerheid in het kastje gelegd. Hiermee vinden we de weg naar Nederland vast wel weer terug’, glimlachte de Weerpiet.
‘Zeker weten’, zei de Stuurpiet en hij pakte het kompas aan. Even bestuurde hij het en draaide hij een paar keer aan het stuurwiel. Toen verscheen er een grote lach op zijn gezicht en wees hij uit het raam. ‘Ja hoor, ik heb het al gevonden. Die kant op!’
‘Hoe lang nog voordat we in Nederland zijn, Stuurpiet?’ vroeg de Weerpiet.
De Stuurpiet dacht even na. ‘We zijn minder ver uit de richting geblazen door de storm dan ik dacht. Ik denk ongeveer een dag.’
‘Dus dan komen we precies op tijd in Nederland aan’, zei de Hoofdpiet verbaasd.
‘Jazeker’, zei de Stuurpiet. ‘Dankzij het kompas!’
De Hoofdpiet schraapte zijn keel en streek ongemakkelijk over de veer op zijn muts. ‘Eh, Weerpiet?’
‘Ja, Hoofdpiet?’
‘Ik– Ik moet je bedanken. Dankzij jou komen we toch nog op tijd in Nederland aan. Mét alle cadeautjes. Je had me gewaarschuwd voor de storm. En ik, nou ja… ik had naar je moeten luisteren.’
‘Geeft niks, Hoofdpiet. Alles is goed gekomen’, lachte de Weerpiet. ‘Maar Hoofdpiet? Zou je misschien één dingetje voor me kunnen doen?’
‘Natuurlijk, Weerpiet’, zei de Hoofdpiet meteen. ‘Zeg het maar. Wat moet ik doen? Het kompas vasthouden? De cadeautjes controleren?’
De Weerpiet sloeg zijn arm om de schouders van de Hoofdpiet heen en schudde zijn hoofd. ‘Dat is niet nodig. Maar ik zou wel heel graag een bekertje warme chocolademelk willen. Als jij die nou eens voor mij gaat halen?’
De Hoofdpiet trok een gezicht, maar liep toen de stuurhut uit. ‘Voor deze ene keer’, riep hij over zijn schouder. ‘Omdat je Pakjesavond hebt gered.’
De Weerpiet en de Stuurpiet lachten. Met z’n tweeën bekeken ze het kompas en bepaalden ze de koers.
‘Op naar Nederland’, zei de Stuurpiet.
De Weerpiet knikte. ‘Op naar Pakjesavond!’
Laat een reactie achter